Vlinder


Voor een nieuwe shoot was ik een heel lief gezin aan het volgen.
Afgelopen week kreeg ik een privé bericht dat de shoot niet door kon gaan,
Omdat het kleine wondertje gehaald zou worden met 21 weken.

Ik kreeg de vraag of ik iemand kenden om hiervan foto’s te maken. Want hoe vraag je iemand om dit voor jouw vast te leggen als je niet weet of iemand hier voor openstaat....

Bij het lezen van het mailtje dat een enorme indruk maakte, Heb ik zonder enige twijfel mezelf aangeboden om te komen fotograferen.
In de tussentijd hebben we veel contact gehad.

Op de dag van het inleiden had ik vrij geregeld en begon het wachten. De nacht gingen we in, toch maar gekozen om te gaan proberen om te gaan slapen. Alles lag klaar om aan te trekken en natuurlijk ook mijn camera materiaal lag bepakt en gezakt klaar.

Midden in de nacht om kwart over 4 ging de telefoon.
Het is zo ver , klonk er aan de andere kant van de lijn.

Hup daar sta je dan meteen met 2 benen langs het bed.
Je wilt voor deze lieve mensen zoveel mogelijke mooie herinneringen vastleggen aan hun wondertje, die er dadelijk niet meer fysiek zal zijn.

Je gooit een lading water in je gezicht en stapt zo snel als je kan de auto in. Ben nog nooit zo snel richting Boxmeer gereden.

Bij het ziekenhuis staan de oma en de vader me op te wachten. Hoe begroet je iemand op zo’n moment..? Daar is niks over geschreven en dat doe je vanuit je gevoel.

We lopen samen naar binnen en gaan samen de lift in, het moment in de lift lijkt eindeloos. Samen lopen we na de kamer.

Op het moment dat je binnen komt geef je alle lieve mensen in de ruimte een blik van sterkte en de lieve mama gaf ik een aanraking op de schouder. Het mooie wondertje lag bij mama in de armen.

Mijn zenuwen die ik heb maken plaats voor rust, warmte en liefde. Dit is het gevoel dat je krijgt als je de kamer binnen loopt.

Het wondertje wat ervoor je ligt heeft alles erop en eraan. Je ziet nog het hartje kloppen.

Je gaat voor deze lieve mensen aan de slag en maakt van dit moment prachtige foto’s.

Dan is het tijd om te gaan en iedereen met rust te laten, en deze lieve mensen in hun familiekring afscheid te laten nemen van hun wondertje.

Op deze dag die voor mij gewoon verder ging met nog een shoot en werken in de gehandicaptenzorg, Merkte ik dat mijn ervaring me er toch wel even vanaf had gebracht. En dat ik deze dag afwezig was.

Maar als je dan de foto’s gaat uitzoeken en het licht bewerkt dan ben je zo trots dat je dit voor hele lieve mensen hebt mogen doen. Voor deze lieve mensen zijn deze foto’s zo waardevol.
En Ik heb gewoon de eer gehad om voor deze mensen alles vast te mogen leggen. Voor hun herinnering aan hun Vlinderkindje*.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0