Vlinder van een grote broer


Twee weken geleden zag ik op Facebook onder mijn vrienden een berichtje van een oud collega.

 

Wat zo mooi had moeten zijn, eindigt in een nachtmerrie. Vreselijk verdrietig zijn wij omdat we nu al afscheid moeten nemen van ons lief klein meisje en zusje. Aankomende dinsdag, na een zwangerschap van 22 weken moeten wij jou loslaten.

 

Even ben je stil en lees je het nog een keer.  Ik kijk mijn moeder aan en zeg twijfelend, zal ik een berichtje sturen en ze vertellen over de shoot,  vlinder ? Na mijn ervaring van een tijdje terug had ik ervaren dat het dankbaar is als je een herinnering voor ze wilt maken.

Mijn moeder keek mij aan en zei tegen mij ,  Als jij dit wilt doen voor hun dan kun je gerust een berichtje sturen.

 

Hierop heb ik mijn oud collega een berichtje gestuurd met daar in de mogelijkheid om mij te vragen om een herinnering te maken van hun vlinder kindje. Hierop ontving ik een mooie en warme reactie.

 

Ik kreeg de vraag of ik dit ook thuis wilde doen , zodat hun zoontje ook nog met zijn zusje op de foto kon.  Als je dit leest slik je even. Maar natuurlijk is dat geen probleem.

 

Vorige week kreeg ik een berichtje met daarin het bericht dat ze geboren was, en of ik de dag erna naar ze toe kon komen. Ik ben de middag erop naar ze toe gereden.

 

Je komt binnen en kijkt recht in de ogen van de vader , even sta je stil en ging er door mijn hooft , UU..  wat ga ik nou zeggen ? goede dag , gecondoleerd ? uit mijn mond komen dan toch de woorden gecondoleerd. Ik ga langs mijn oud collega zitten en kijk haar aan en even is het stil.

 

Hierna vertelt ze dat hun zelf ook al wat foto’s gemaakt hebben, trots komt hun zoontje naar mij toe en zegt, kijk ik kan ook foto’s maken. En gaat dan druk aan de slag om mij vast te leggen op de foto (‘s). Onder tussen praten we even rustig , dan lopen we samen na boven.

 

We lopen de kamer binnen. Daar staat het mandje, hierin ligt het kleine meisje mooi in een wikkeldoek met een mooi gebreid mutjes op, met daarop een hartje.

De kleine jonge man gaat voor het mandje staan en begint te zingen , slaap kindje slaap…

Even slik ik..

 

Ik vraag de ouders om samen met het gezin op bed te gaan zitten.  Licht geposeerd maken we een aantal foto’s. Na wat foto’s geknipt te hebben vraag ik of ze het kleine meisje bij zich willen pakken.

Mijn oud collega kijkt me aan en twijfelt even , en pakt haar lieve dochter op haar hand.

We maken samen nog een aantal mooie foto’s. Het moment is gekomen om het af te ronden.

En mijn oud collega legt haar dochtertje terug in het mandje en we lopen naar beneden.

 

We lopen samen de woonkamer in, we praten nog even en dan vertrek ik richting de auto.

Als ik in de auto zit en weg rijdt ben ik zo blij dat ik dit voor ze heb mogen doen.

Dat ik een herinnering heb mogen maken voor een lief gezin met een dochter, zusje met vleugels.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0